Klimatyzacja na Pomorzu: korozja jednostki zewnętrznej

Jednostka zewnętrzna klimatyzacji na Pomorzu zamontowana pod daszkiem

21 paź Dlaczego jednostki zewnętrzne klimatyzacji na Pomorzu zużywają się szybciej?

Posted at 10:09h in Dom, Nieruchomości by Redakcja

0 Likes

Klimatyzator na ścianie domu w Pucku i ten sam model pod Chojnicami starzeją się w zupełnie różnym tempie. Różnicę robi powietrze. W pasie nadmorskim niesie ono sól, która osiada na lamelach jednostki zewnętrznej i zostaje tam na długo. Efekt wychodzi po kilku sezonach: urządzenie chłodzi słabiej, a rachunek za prąd rośnie bez powodu.

Co w nadmorskim powietrzu niszczy jednostkę zewnętrzną?

Najwięcej szkody robi aerozol solny, czyli mikroskopijne kropelki słonej wody niesione przez wiatr znad Bałtyku. Po odparowaniu zostaje osad, który przyciąga wilgoć i nie pozwala wymiennikowi wyschnąć. Tam, gdzie aluminiowe lamele stykają się z miedzianymi rurkami, słony osad działa jak elektrolit i rozpędza korozję galwaniczną.

Producenci wpisują to do instrukcji montażu: urządzenia nie wolno wystawiać na bezpośrednie działanie wiatrów nadmorskich, bo wysokie stężenie soli skraca jego żywotność. W praktyce oznacza to, że kontrola skraplacza powinna być stałym punktem przeglądu, a nie opcją dodatkową. Firmy, które serwisują klimatyzację na Pomorzu, zebrano w rankingu Serwis klimatyzacji Pomorskie: TOP 6 sprawdzonych firm, wraz z zasięgiem dojazdów i zakresem usług. Przy porównywaniu warto sprawdzić, czy dana ekipa bierze też urządzenia zamontowane przez kogoś innego, bo nie każda to robi.

Po czym poznać, że skraplacz zaczął korodować?

Najpierw po pracy urządzenia, nie po jego wyglądzie. Klimatyzator dłużej schładza pomieszczenie, częściej wchodzi na wysokie obroty i robi się głośniejszy. Zasolone lamele gorzej oddają ciepło, więc sprężarka musi pracować dłużej, a zużycie prądu rośnie z sezonu na sezon. Dopiero potem widać biały nalot między żeberkami, a czasem oleisty ślad na wymienniku, bo korozja potrafi przebić cienką ściankę rurki. To już moment na serwis, nie na czekanie do wiosny.

Serwis klimatyzacji zewnętrznej w województwie pomorskim prowadzony przez technika z uprawnieniami

Gdzie zamontować jednostkę zewnętrzną w pasie nadmorskim?

Najlepiej tam, gdzie nie dosięga jej wiatr wiejący wprost od morza. Sama odległość od brzegu nie przesądza o wszystkim, bo liczą się też sąsiednia zabudowa i kierunek przeważających wiatrów. Kilka decyzji waży tu najwięcej:

Jednostkę warto umieścić po zawietrznej stronie budynku albo w miejscu osłoniętym przez sąsiednią zabudowę.
Wersje z powłoką antykorozyjną lameli kosztują niewiele więcej, a przy kilkunastoletniej eksploatacji dopłata się zwraca.
Konsole ocynkowane ogniowo albo aluminiowe wytrzymują w tych warunkach dłużej niż zwykła stal malowana.
Daszek chroni przed śniegiem i wodą z dachu, ale pod osłoną deszcz nie spłukuje już soli, więc płukanie lameli jest tym ważniejsze.

Wszystko to rozstrzyga się przed montażem, a skutki zostają na kilkanaście lat. Dlatego wizja lokalna przed wyceną znaczy tu więcej niż gdzie indziej.

Jak często serwisować klimatyzację w Wejherowie, Redzie czy Rumi?

Dwa razy w roku, jeśli dom stoi blisko zatoki. Pierwsza wizyta wypada wiosną, przed sezonem chłodzenia, i obejmuje czyszczenie jednostki wewnętrznej oraz kontrolę szczelności. Druga przypada jesienią, zanim klimatyzator zacznie grzać, bo w tym trybie wymiennik zewnętrzny pracuje jako parownik i zabrudzony szybciej pokrywa się szronem. Im dalej od wody, tym łagodniej: w Luzinie roczny przegląd zwykle wystarcza.

Ile kosztuje odkładanie przeglądu w nadmorskim domu?

Wielokrotnie więcej niż sam przegląd. Wymiana skorodowanego skraplacza albo sprężarki to wydatek liczony w tysiącach złotych, przy starszym urządzeniu bliski cenie nowego kompletu z montażem. Do tego dochodzi gwarancja: większość producentów utrzymuje ją tylko przy udokumentowanych przeglądach okresowych.

Dobrze zamontowana jednostka z powłoką odporną na sól, sprawdzana przez serwis co pół roku, posłuży nad Bałtykiem niewiele krócej niż w głębi kraju. Kłopot zaczyna się wtedy, gdy przegląd traktuje się jako reakcję na awarię, a nie sezonową rutynę.